Θ Α Ν Α Τ Ο Σ

Βάση σέ κάθε μορφή ζωής είναι ό Θάνατος. Ή ζωή είναι συνάρτηση τού θανάτου. Γιά νά ζήσει τό τσακάλι πρέπει νά φάει τόν λαγό. Άρα ό θάνατος τού λαγού δίδει ζωή στό τσακάλι ή ό θάνατος τού τσακαλιού θά δώσει ζωή στόν λαγό.
Ό θάνατος είναι τό θεμέλιο καί ή αιτία τής ζωής. Χωρίς θάνατο δέν υπάρχει ζωή. Ή ζωή τού λαγού είναι μέσα από τόν θάνατο τού τσακαλιού καί ή ζωή τού τσακαλιού είναι μέσα από τόν θάνατο τού λαγού.
Ή φύσις καταργεί τόν νόμον τής κλασσικής λογικής, τόν νόμο τού τρίτου ή μέσου αποκλείσεως.
Ή θεωρία τής απροσδιοριστίας τού Χάιζενμπεργκ υπερκέρασε τήν κλασσική Λογική τού Αριστοτέλη.
Μά είναι δυνατόν ή φύσις νά είναι τρελή φώναζε ό Χάϊζενμπεργκ ;
Τό πείραμα τού Βέρνερ Χάιζενμπέργκ, νά προσδιορίσει ταυτόχρονα καί ακριβώς τήν θέσιν καί τήν ορμή τού ηλεκτρονίου ενός ατόμου ήτο πολύ δύσκολο. Όταν τό ποσό τής ενέργειας πού έπεφτε πάνω στό ηλεκτρόνιο ήταν υψηλής συχνότητας , ακτινοβολία γ ραδιενεργού σώματος άς πούμε, τότε ή θέσις καί κίνηση τού ηλεκτρονίου μπορούσε νά προσδιοριστεί ταυτοχρόνως καί ακριβώ, αλλά καί δέν μπορούσε. Γιατί ή ενέργεια ήταν τόσο ισχυρή, ώστε νά γίνεται καθαρά ορατό τό ηλεκτρόνιο. Όμως ή ενέργεια ήταν τόσο ισχυρή, ώστε διαταράζεται ή κατάσταση τού ηλεκτρονίου. Κρατούσε τήν θέσιν αλλά έχανε τήν ορμή. Μέ μέτρια συχνότητα μόλις πού κρατούσε τήν θέσιν του καί τήν ορμή του.
Αυτό τό μόλις είναι ή αρχή τής Απροσδιοριστίας πού ανακάλυψε ό Χάϊζενμπέργκ μέσα στήν δομή τών χημικών στοιχείων. Μέσα στήν δομή δηλαδή τών λίθων πού είναι χτισμένο τό σύμπαν.

Μόλις είν’ έτσι δυνατός , ό έρωτας καί ό χάρος
Σολωμός

Όλοι οί σπουδαίοι άνθρωποι τής γής, όσοι προσέγγισαν τήν αλήθεια γιά τήν φύση καί τήν ζωή ήσαν σχιζοφρενικοί. Ένας απλός καί κοινός λόγος ότι μεγαλοφυία σημαίνει παραφροσύνη. Όλα τά έργα γεννιούνται καί μεγαλώνουν απάνω στήν στιγμή τής αστραπής Δρ επί Δq. Καί όλοι οί μεγάλοι άνθρωποι ζούν καί περπατούν απάνω στήν κόψη τής αστραπής Δρ επί Δq.
Τούς αναγνωρίζεται από τήν κόψη τού σπαθιού τήν τρομερή
 Ή απροσδιοριστία ούτε λέγει ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει – Ηράκλειτος
 Τό μεταβάλλον αναπαύεται, δηλαδή όλα αλλάζουν εκτός από τόν νόμο τής αλλαγής – Ηράκλειτος
Τό αθάνατοι θνητοί καί θνητοί αθάνατοι τού Ηρακλείτου, τό άνω κάτω μία οδός τού Ηρακλείτου, τό πρέπει νά είναι τό μή είναι τού Παρμενίδη, τό φαί στόν ουρανίσκο τού πεινασμένου πού παλεύει στήν νόστιμη παραμονή στό στόμα καί τήν ελκτική αδημονία τής καταπόσεως είναι τά ρ καί q τού Δ.
Τό δακρυόεν γελάσασα τής Ανδρομάχης, ή χαρμολύπη τού Ερμή, τού Ομήρου τόν γέρο Πρίαμο πού θρηνεί τόν νεκρό γιό του καί τόν Λαμπρό Αχιλλέα θρηνεί τόν ζωντανό γέροντα πατέρα του, είναι τά Δ, τού ρ καί q.

Ό Κολοκοτρώνης νικητής στό Δερβενάκι καί καταδικασμένος στό Αναπλί, καί ό Παπαφλέσσας Υπουργός καί πεσόντας στό Μανιάκι είναι τά Δ τού ρ καί q.
Είναι μεγάλος ό κόσμος καί τό σώμα μας νά τόν χωρέσει τόσο μικρό. Λέγει ό Εμπεδοκλής. Είναι πλατιά ή σκέψη μας, όμως δέν φτάνει τόν άπειρο ουρανό. Τό μέτρο τής υπάρξεώς μας είναι μία πυγολαμπίδα στήν λάμψη τού Ηλίου.
Εμπεδοκλής πάει νά πεί ό άνδρας πού κατέχει έμπεδο, σταθερή υπόληψη δηλαδή. Άνδρες σάν τό Εμπεδοκλή είχε ό Οράτιος όταν έγραψε ύστερα από 4 αιώνες τήν Ωδή πρός τήν Αθανασία :

... ούτε οί άγριες μπόρες ούτε ό βίαιος βοριάς θά μπορέσουν νά τό σκορπίσουν.
Ούτε οί αναρίθμητες διαδοχές τών ετών καί ή φυγή τών αιώνων.
Δέν θά πεθάνω ολόκληρος, ένα μεγάλο κομμάτι μου θά ξεφύγει τόν Άδη...

Αυτοί πού ξέφυγαν τού Άδη :

Πρώτος στήν τάξη ό Ηρακλής ευεργέτης τών ανθρώπων
Δεύτερος στέκεται ό Μέγας Αχιλλεύς παράδειγμα θάρρους καί ανδρείας.
Τρίτος έρχεται ό Θεμιστοκλής καί ό Λεωνίδας πού θέμις καί νόμοι ορίζουν νά δοξάζονται στήν Ελληνική Ιστορία, γιατί ήτο οί σωτήρες τών Ελλήνων.
Ό Περικλής πού ό ίδιος περιβάλλει μέ κύκλο τήν εποχή πού έζησε, ώς ό χρυσούς αιών τού Περικλή.
Ό Ευκλής ό πρώτος μαραθωνοδρόμος
Ό Μέγας Αλέξανδρος ό αήττητος
Ό Σοφοκλής ό μέγιστος τών τραγικών, μέ τόν Οιδίποδα τύραννο πού είναι τής ζωής καί τόν Οιδίποδα επί κολωνώ πού είναι τού θανάτου.

Σύμφωνα μέ τόν σχεδιασμό τού Σοφοκλή ή αόρατη πράξη τού θανάτου καί τό αόρατο ταξίδι θανάτου τού Οιδίποδα είναι ή στιγμή τής αναλήψεώς του στήν ίδια τήν ζωή. Ή ανάληψη τούς Οιδίποδα δέν γίνεται ούτε στόν ουρανό τής βλακωδούς φαντασίας τών χριστιανών, ούτε στόν Άδη τού ωμού εξευτελισμού. Ό θάνατος τού Οιδίποδα είναι ή ώρα τής ανάληψης τού ανθρώπου πού έσωσε νά γίνει άνθρωπος μέσα στόν χρόνο καί τό φώς. Είναι κατάθεση μνήμης τού βασανισμένου, πού έζησε έδειξε έπαθε έμαθε καί πέρασε. Ή ανάληψη τού Οιδίποδα είναι τό απολυτήριο μάθημα γιά τήν αλήθεια καί τό νόημα τής ζωής.
Όλα όμως γίνονται εδώ, σέ αυτήν καί τήν μόνη ζωή. Καμία μεταφυσική καί κανένα επέκεινα καί εκείθεν καί υπερβατικό καί υπερουράνιο.

Όχι ανοησίες
Όχι δειλία
Όχι πανουργία καί αθλιότητα
Τήν φρικτή στιγμή τού θανάτου μας



Μάθε νά ζείς λέγει ό Σοφοκλής γήινα , μέτρια καί εξαγνισμένα. Ό άνθρωπος στήν βάση του σημαίνει λάθος καί στήν κορυφή του εξαγνισμός. Οί καθαρμοί ήταν ένας από τούς δύο τίτλους τών βιβλίων πού έγραψε ό Εμπεδοκλής. Ό θάνατος στόν Κολωνό είναι ανείδωτος καί αφανής, είναι ή δικαιωμένη μνήμη στόν τόπο καί χρόνο τής αιώνιας δοκιμασίας τού κάθε ανθρώπου πού έρχεται στήν ζωή.
Ό νεκρός πού μένει άθαφτος στό φώς είναι τό ανάποδο τού ζωντανού πού τόν έχουν θαμμένο στό φέρετρο.
Θάπτε με όττι τάχιστα , πύλας Αίδαο περήσο
Όμηρος

Ό Πάτροκλος καί ό Πολυνείκης δέν ζητούν νά ταφιαστούν. Θά ήταν χωρίς νόημα καί γελοίο. Ζητούν νά πεθάνουν τό γρηγορότερο, γιά νά πάψει μέσα στά φρικτά τό πιό φρικτό μαρτύριο πού μπορεί νά ζήσει ό άνθρωπος. Νά γλυτώσουν δηλαδή από τό σωματικό καί κυρίως ψυχικό πόνο μπροστά στόν επερχόμενο θάνατο.
Ό Όμηρος καί ό Σοφοκλής είναι δύσκολο νά γίνουν κατανοητοί από τούς νεοέλληνες φιλόλογους. Ό Πάτροκλος καί ό Πολυνείκης δέν μιλούσαν πεθαμένοι σάν φαντάσματα, αλλά σάν ζωντανοί ετοιμοθάνατοι. Τέτοιους ετοιμοθάνατους μέ τό μάτι πελώριο καί αλλόφρονα σαστισμένο, πού νά τρέμουν παραμονή τής αγίας στάχτης, πρέπει νά δούμε τόν Πάτροκλο καί Πολυνείκη. Τούς ετοιμοθάνατους καί όχι τούς άταφους νεκρούς.
Όσο ό άνθρωπος βαθύτερα πιστεύει σέ Βούδες, Χριστούς, Μωάμεθ, Ράμα, Κρίσνα, Γιαχβέ, τόσο πλησιάζει τό ζώο καί τόσο περισσότερο τό μυαλό του ομοιάζει μέ τό μυαλό ζώο.
Οί Έλληνες αυτοθέλητα λέγει ό Ακραγαντίνος δίδουν τέλος στήν ζωή καί όχι ό θάνατος. Θά πεθάνω θάνατε όχι όταν θελήσεις εσύ αλλά όταν θελήσω εγώ. Σέ τούτη τήν έσχατη ολική πράξη δέν θά γίνει τό δικό σου, αλλά τό δικό μου.

Ό Διγενής ψυχομαχεί,
Κ’ ή γή τόνε τρομάσσει.
Βροντά κί αστράφτει ό Ουρανός

Τό Ηφαίστιο αστροβολάει καί σειέται. Λειώνουν τά σπλάχνα καί τά στοιχεία μέσα στά τρανώματα τού κρατήρα.
Τό άλμα τού εμπεδοκλή στήν μήτρα τού χάους άγγιξε τήν πιό ανθρώπινη πράξη πού έπραξε ό άνθρωπος.
Επάνω στήν στήλη τού μαρμάρου διαβάζεις τό επίγραμμα τού τύμβου :

Ελλάς καί Ήλιο
Ό πρώτος νά βλέπω

Πές μου χριστιανέ, θά τόν ρωτήσεις, πιστεύεις στήν μεταθάνατο ζωή ;
Άν Ναί τότε τό πιό φρόνιμο πού έχεις νά κάμεις είναι νά τού δώσεις ένα τάλληρο νά τού πείς καλημέρα καί νά φύγεις. Γιατί ή απάντηση πού σού έδωσε δείχνει ότι πίθηκο ρώτησες καί όχι άνθρωπο.
Όταν σού μάθουν κάτι επίμονα από τήν νηπιακή ηλικία τότε δέν ξεριζώνεται μέ τίποτα. Γιά νά τό καταορθώσεις πρέπει νά γδάρεις τό ίδιο τό μυαλό σου. Αυτό δέν τό μπόρεσε ό Νεύτων καί ό Πασκάλ.
Ό ΦΟΒΟΣ καί ό ΠΟΝΟΣ είναι ή αιτία πού ό άνθρωπος έπλασε τόν άλλο κόσμο καί τόν Άδη. Καί πάντα μέσα στήν σφαίρα τής ποιήσεως. Στήν σφαίρα τής θρησκείας όμως, ή επινόηση αυτή εκπορεύτηκε από τό χυδαίο στοιχείο τής ανθρωπίνης φεύσεως. Τέτοιος είναι ή ημιμάθεια, ό εγωισμός καί ή αναδρία. Όλα τούτα περιεντυμένα μέ μία πανούργα υποκρισία, πού έδωκε τό στίγμα καί τό χρίσμα τής ψευτιάς μέσα στό παγκόσμιο κεθεστώς καί στίς ανθρώπινες κοινωνίες.
Όμως ό Θάνατος είναι γιά τόν καθένα από εμάς τό ατομικό όριο τού απολύτου. Από τήν στιγμή πού πεθαίνουμε περιερχόμεθα αμέσως στήν ίδια κατάσταση πρίν γεννηθούμε.

Έχτισα τήν Ταρσό καί τήν Αγχίαλο σέ μία μέρα
Τώρα δέν ζώ πιά
Σαρδανάπαλος

Νά ζήσεις ζωντανός σέ όλη τήν ζωή σου τήν γνώση καί τήν λύπη τού θανάτου σου εδώ σέ αυτόν τόν κόσμο.
Νά έχεις τήν γνώση ότι υπάρχεις καί δέν υπάρχεις, ότι ενώ ζείς αυτό πού είσαι σήμερα, καί ταυτοχρόνως ζείς αυτό πού δέν είσαι, δηλαδή τό νεκρός αύριο.
Σέ αντίθετη περίπτωση αφαιρείς από τό προσωρινό τού ζωντανού τό μόνιμο τού πεθαμένου. Ποιός είσαι όμως στήν βάση σου, εάν διαλέξεις τό ελάχιστο από τό πλείστο. Γιατί πρέπει όμως νά έχεις αυταπάτες ;
Ό Οδυσσέας μέ τό νά κατέβει στόν Άδη, λογάριασε όλα τά στοιχεία τής ανθρωπίνης φύσεως : Εκείνα πού ήσαν, εκείνα πού είναι καί εκείνα πού θά είναι. Ό Οδυσσέας είναι ή πνευματική κατάσταση πού έκλεισε μέ οικονομία τέλεια καί πλήρη, ολόκληρο τόν στοχασμό καί τήν Κοσμοθεωρία τών Ελλήνων. Άν θές νά δείς τί είναι ή αρχαία Ελλάδα, νά μελετήσεις τόν Οδυσσέα. Ό Βιργίλιος μέ τόν Αινεία έκαμε ένα Ρωμαϊκό αντίγραφο από τήν Ελληνική ποίηση. Ανάλογο μέ τά αντίγραφα τών αγαλμάτων πού έπλασαν οί Ρωμαίοι πλάστες από τά πρωτότυπα τής Ελληνικής γλυπτικής.
Ή σοφία τού Ζήν, είναι νά ζείς μέσα στήν αυθεντική εγκαρτέρηση τής γνώσης ότι δέν υπάρχει λύτρωση ούτε γιά σένα ούτε γιά τούς δικούς σου, από πουθενά καί από κανέναν. Λύτρωση δέν υπάρχει καί τό μόνο πού μένει είναι νά ζήσει ό άνθρωπος ελεύθερος. Από εδώ πηγάζει αλλά καί ερμηνεύεται ή βαθύτατα αντιθρησκευτική καί ή βαθύτητατα πεσσιμιστική φύση τού Φρόυντ. Μέ άλλες λέξεις, ή βαθύτατη σύνδεση τού στοχασμού του μέ τήν αλήθεια τού κόσμου.

Ή ένταση καί τό σμίξιμο τού έρωτα, είναι τό μόνο πού μπορεί νά μετρηθεί καί βρεθεί ισότιμο πρός τήν ένταση καί τήν σκληρότητα τού θανάτου.

Αλλά γιά ποιόν Θεό μιλάτε εσείς οί χριστιανοί καί άλλοι ένθεοι ;

o Σήμερα τά απορρίματα τής Αμέρικας φθάνουν νά θρέψουν ολόκληρη τήν Αφρική
o Ένας αμερικάνος ξοδεύει ενέργεια γιά 400 Ινδούς
o Ένας αμερικανός σπαταλάει αγαθά, πού τήν εποχή τού Σόλωνα θά έπρεπε νά δουλέυουν 500 άνθρωποι, ανατολή μέ δύση, γιά νά τά παράγουν