Π Ε Θ Α Ν Ε Ο Θ Ε Ο Σ 

Τόν κόσμο τόν έσωσε αυτό τό αμείλικτο άρθρο στόν καταστατικό χάρτη τού ΟΗΕ, πού ορίζει ότι όλοι οί άνθρωποι τού πλανήτη, έχουν ίσα δικαιώματα.
Γιά νά εκδοθεί κάθε μέρα ή εφημερίς τών Τάϊμς τής Νέας Υόρκης κόβεται ένα μικρό δάσος. Καί ποιοί τήν διαβάζουν ; Οί αναλφάβητοι αμερικάνοι πού κατάντησαν στήν αμερική τίς κλασσικές επιστήμες νά διδάσκονται καί νά λένε στόν κόσμο, πώς ή κύρια επίδοση τού Αισχύλου, τού Θουκυδίδη καί τών άλλων Ελλήνων, ήταν ή καλλιέργεια τού πνεύματος τών κιναίδων καί αρσενοκοιτών.
Στά γραφεία κηδειών τής Αμέρικας έφθασαν οί δημοκράτες αυτοί, νά πληρώνουν τρελά λεφτά, γιά νά ενοικιάσουν έν κρυφώ καί παραβύστω, ωραία κορίτσια στό φέρετρο προκειμένου νά ικανοποιήσουν τίς νεκροφιλικές των διαστροφές. Περίλυποι οί νεκροθάφτες εξηγούν στούς πενθούντες ότι ή άτυχη νέα φυλάγεται ακόμα στό ψυγείο σέ λίστα αναμονής ενταφιασμού.
Οί Νταβάδες αμερικάνοι απεφάσισαν μέ μία ντιρεκτίβα ότι όλα τά έθνη τού κόσμου θά βαραίνουν τό ίδιο στήν ζυγαριά τών αξιών καί τής ποιότητας, ανεξάρτητα από τήν ιστορική κληρονομιά καί τήν πνευματική παράδοση.
Δηλαδή
o Ελλάδα τού Αχιλλέα, Αλεξάνδρου, Σωκράτη, Αριστοτέλη 1 – 1 μέ τήν Ουγκάντα
o Ή Γαλλία τού Ρουσσώ καί Ροβεσπιέρου 1 – 1 μέ τούς Τουρκομογγόλους
o Ή Ρωσία τού θωρηκτού Ποτέμνκιν 1 – 1 μέ τούς φαλαινοθήρες τής Αλάσκας
o Ή Ιαπωνία τών αυτοκρατόρων καί Σαμουράϊ 1 – 1 μέ τούς Αμερικάνους τού Ναγκασάκι
Ποιός Αρμαγεδώνας προόδου ισοπέδωσε στήν τοπογραφία τής ιστορίας όρη καί λόφους, Νείλους ρύακες, νεκρά θάλασσα καί έρημη χώρα.
Ό πολιτισμός τής Αμέρικα διαπλάθει μαζικούς αριθμούς ανθρώπων μέ δείκτη ύπαρξης τόσο βλαμμένο καί τόσο βλαπτικό γιά τό παρόν καί τό μέλλον τών ανθρώπων, πού αναγκάζεσαι νά παραδεχθείς ότι τέτοιοι άνθρωποι υπολείπονται συντριπτικά σέ σύγκριση μέ τά αθώα ζώα.
Φτάσαμε σήμερα άνθρωποι νά αγαπούν περισσότερο τά οικόσιτα ζώα παρά τούς συνανθρώπους των.
Στήν Αμέρικα σήμερα καταγράφεται επιδημία λέπρας καί αρρώστεια ψυχολογικής αθλιότητας τών μαζών, όπως τήν ονόμασε ό Φρόυντ.
Τέτοια βαριά πανούκλα κανείς δέν μπορεί νά προβλέψει, πώς θά τελειώσει. Ό μισός πληθυσμός τής γής σήμερα ζεί μέ 1 δολλάριο τήν ημέρα, ενώ οί αμερικάνοι καί κάποιοι ευρωπαίοι ζούν πετώντας εκατοντάδες ή χιλιάδες δολλάρια τήν ημέρα.
Πρώτοι, τήν εποχή τού Πλουτάρχου, ό Απολλώνιος Τυανέας καί τήν εποχή τού Νίτσε, ό Καβάφης, κήρυξαν τό θάνατο τού θεού μέσα στήν ιστορία.
Τήν Αρχαιότητα, τήν Λαμπρή Ελλάδα καί παντοδύναμη Ρωμη, ξεθεμέλιωσαν 4 άνθρωποι : ό Ιησούς, ό Παύλος, ό Πέτρος καί ή Μαρία. Άοπλοι μέν αλλά ανίδεοι γιά τό πού τράβαγαν τήν ιστορία. Τί θά καταποντίσει τήν τραγική Αμέρικα καί τίς πλούσιες επαρχίες τής καί συνεργούς στά εγκλήματάς της άγνωστο γιά τώρα. Αλλά ή βροχή καί ό κεραυνός όταν χτυπούν, χτυπούν αδιακρίτως δικαίους καί αδίκους, στάνες καί βοσκούς. Τό σίγουρο είναι ότι μαζί μέ τήν Αμερική θά καταβουλιάξει καί ό πολτισμός τού πλανήτη.

Έτσι είδαν καί κάποτε οί άνθρωποι τόν Πάνα νά πεθαίνει. Ό Πάν γιά τούς Έλληνες συμβόλιζε τήν τιπή τού πόθου μέσα στήν φύση. Εσήμαινε εκείνη τήν ταραχή τού βυθού μέσα στά όντα, τήν φθείρουσα καί τήν ηδονική, πού συνείχε τά φορτία τών νεφών, τά δένδρα, τά χτήνη, τούς ανθρώπους. Ό Πάν ήταν θεότητα πολύσημη, όπως ό Απόλλων μέ τό απολλώνειο, ό Διόνυσος μέ τό διονυσιακό καί ό Ζεύς μέ τό ολυμπιακό στοιχείο τους. Ό θάνατος τού Πανός, μαζί μέ τόν αφανισμό τού κλασσικού κόσμου, εβούλοταν νά σημαίνει καί τόν θάνατο τού ανθρώπου πού τόν έπλασε ή φυσική αγωγή. Πεθαίνοντας ή αρχαιότητα πέθανε κάι ό φυσικός άνθρωπος.
Στήν ηλικία τής ιστορίας καί τού πολιτισμού ό θάνατος τού Πανός σημαίνει τό τέλος τής εφηβείας καί τής ανδρείας τού ανθρώπου. Όσα μεγαλεία καί νά ζήσει κάποιος μετά τά σαράντα του, τά καλά χρόνια πέρασαν. Ότι απομένει τό τραβάμε ολοταχώς γιά τήν αθλιότητα τών γερατειών.
Σήμερα ή ελίτ τών κοινωνιών, επιστήμονες , πολιτικοί, καλλιτέχνες, δέν έχουν ήθος. Τά παιδιά μας γεννιούνται λευκά καί οί ενήλικοι τά βουτούν σέ κολυμπήθρα γιομάτη κατράμι καί πίσσα. Στήν εκάλη καί γλυφάδα σήμερα δίνουν καί παίρνουν οί θεοδόλιχοι, οί στρολογίνες, οί όνισσες καί οί όνοι, οί μούλοι καί τά μουλάρια.
Οί αρχαίες παλαίστρες καί τά στάδια, σήμερα έχουν γίνει μάντρες γιά κριάρια καί στάνες γιά πρόβατα.
Οί άνθρωποι ζούν μονόπαντα τήν ζωή. Τά όντα τά γεννάει τό άπειρο καί χρωστούν νά ξαναγυρίσουν στήν φθορά κατά τόν νόμο τής ανάγκης τού Αναξίμανδρου. Πίσω από κάθε χαρά μάς περιμένει ισόποση λύπη.Ή σύγχρονη ζωή καί ή θρησκευτική ζωή, είναι ένα μέλλον αυταπάτης κατά Φρόυντ.
Αρχαιολόγοι βλέπουν νά περπατούν στούς χορτώνες καί στά μάρμαρα ποντικοί καί βλάττες. Μά πώς διάολε ! εδώ κάποτε γέλασαν καί έκλαψαν άνθρωποι.
Πρίν χρόνια στόν αερολιμένα τής καλαμάτας, οί δημοσιογράφοι ερώτησαν τόν Χήνυ (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1995) ποιοί από τήν παγκόσμια λογοτεχνία στάθηκαν δάσκαλοι καί οδηγοί στήν πνευματική του περιπέτεια, ό Χήνυ αποκρίθηκε :
- ό Αισχύλος , ό Σοφοκλής καί ό Καβάφης

τό έν οίδα ότι ουδέν οίδα
Δέν είναι κοβέντα τού Σωκράτη ταπεινοφροσύνης καί γλυκερής σιγουριάς , γιά νά χτυπήσουμε τήν τάχα υπεροψία τής γνώσης καί τής μέθης. Αυτή ή αθώα άμυνα χρησιμοποιείται από τούς χριστιανούς ώς όπλο πονηρής επιθέσεως.

Ή φράση τούς Σωκράτη είναι Γεωμετρική

Ό Σωκράτης σέ κάθε διάλογο προσπαθούσε νά ορίσει μία μόνο έννοια, ποτέ δύο ή τρείς :
Στόν Λύσι τήν Φιλία
Στόν Χαρμίδη τήν σωφροσύνη
Στόν Ευθύφρονα τήν ευσέβεια
Στήν Πολιτεία τήν δικαιοσύνη
Στόν Τιμαίο τήν φύση

Ό Σωκράτης μέ τόν ορισμό τών εννοιών, τό δυσκολότερο έργο τού ανθρωπίνου μυαλού, εισάγει τήν επιστήμη στήν ιστορία τού ανθρωπίνου γένους.
Πλατωνικός έρωτας

Ό ορισμός κάθε έννοιας είναι ατέρμονα δύσκολος καί οί συζητητές πρέπει νά έχουν αγάπη περισσή καί ειλικρίνεια μεταξύ των, καλή πίστη ό ένας γιά τόν άλλο καί εντιμότητα. Αλλιώς κινδύνευαν νά σφαχτούν επάνω στήν συζήτηση.

Πλατωνικοί διάλογοι - Σωκράτης

Έλεγε λοιπόν ό Σωκράτης
- Λύσι ξέρεις τί είναι φιλία ;
- Καί βέβαια ξέρω, εσύ δέν ξέρεις ;
- Όχι.
- Μέ κοροϊδεύεις τώρα
- Ευθύφρονα,ξέρεις τί είναι ή ευσέβεια ;
- Καί βέβαια ξέρω. Εσύ δέν ξέρεις ;
- Όχι
- Μά καλά μέ κοροϊδεύεις τώρα ;
- Θρασύμαχε, ξέρεις τί είναι ή δικαιοσύνη;
- Καί βέβαια ξέρω. Δικαιοσύνη είναι τό συμφέρον τού ισχυροτέρου. Γιατί εσύ δέν ξέρεις ;
- Όχι

Κατόπιν ό Σωκράτης τούς έκανε ερωτήσεις, ώστε νά χάσουν τόν συλλογισμό τους καί τήν ροή, καί τούς υποχρέωνε σιγά σιγά νά ανακαλέσουν τόν αρχικό ορισμό τους καί στό τέλος στενεμένοι από τίς ερωτήσεις καί κάτω από τήν αμείλικτη δύναμη τής επαγωγικής μεθόδου , καθαρά μαθηματικά, τούς έφερνε στήν θέσιν νά παραδεχτούν πώς ότι ήξεραν τελικά δέν τό ξέρουν.
Όλοι νομίζουν ότι γνωρίζουν, αλλά ό Σωκράτης ήτο αυτός πού εγνώριζε αληθινά ότι δέν εγνώριζε.
Τά ζώα μόνο δέν γνωρίζουν, ότι τελικά δέν γνωρίζουν τίποτα.
Ό Σωκράτης δέν ειρωνεύεται ότι δέν γνωρίζει τίποτα, πραγματικά γνωρίζει ότι δέν γνωρίζει, αλλά οί φιλόλογοι σήμερα καί οί καθηγητές είναι τόσο τούβλα πού διδάσκουν ότι αυτή ή φράσις τού Σωκράτη είναι «σωκρατική ειρωνεία».
Ό Ιησούς στήν ερώτηση τού Πιλάτου τί είναι αλήθεια, σιωπά δείχνοντας άγνοια ανάλογη τού Σωκράτη. Τό ού γάρ οίδασι δέν είναι πρός εκείνους πού τόν σταυρώνουν, αλλά σέ όλους τούς πιστούς κάθε θρησκείας, πού έχουν τήν παράκρουση καί τήν βλακεία νά πιστεύουν σέ έναν άνθρωπο καί νά τόν ονομάζουν θεό.
Τό τρωτό τής Ιησουϊκής ειρωνείας, είναι πώς ό Ιησούς πού τήν διανοήθηκε ή τήν εκτέλεσε, άφησε τούς άλλους νά τόν υψώσουν σέ θεό. Ό Ιησούς ζεί έναν εγωισμό πού έφθασε στήν απόλυτη Ύβρι. Καί εδώ είναι πού ή τραγωδία τού Ιησού υπολείπεται καί υστερεί συντριπτικά σέ σύγκριση μέ τήν αττική τραγωδία. Είναι απολύτως αφύσικη καί απόλυτα απάνθρωπη. Ή αττική τραγωδία όμως είναι απολύτως φυσική καί ανθρώπινη.
Γιαυτό ό κάθε ηλίθιος είναι ηλίθιος, επειδή δέν τό ξέρει, ό ηλίθιος πού τό ξέρει στόν Ντοστογιέβσκι λέγει : Μά τί ηλίθιος είμαι, αφού ξέρω πώς είμαι ηλίθιος.


Άν σηκώσεις τά μάτια ψηλά θα δείς τόν αληθινό θεό, όχι αυτόν πού άλλοι έφτιαξαν γιά εμάς. Ό θεός των είναι ένα φαρμάκι τής ιδεαλιστικής παγίδας. Είναι ένα βδέλυγμα τού ιερατίου. Είναι δόλος, απάτη, πλάνη, σκόπιμη παραποίηση τής φυσικής αλήθειας.

Ψηλά θά δείς τόν Ηρακλή μέ τό ρόπαλό του, τόν αστραφτερό Ωρίωνα μέ τό σπαθί του, τόν ακεστήρα Ασκληπιό, τόν αλάθευτο τοξότη, τόν Ηνίοχο, τόν Κάστορα καί τόν Πολυδεύκη. Ό Μέγας Κύων είναι εκεί καί οί Κύνες θηρευτές, ή Λύρα μέ τά τραγούδια της (ό Βέγγα), ό Πήγασος καθώς καί ό Περσέας μέ τήν Ανδρομέδα.

Τέτοια στέκεται ή χρυσή οδηγία τού Ελληνικού Ουρανού. Καθώς τήν τελούμε καί τήν εκτελούμε, κατέχουμε ότι δέν ζήσαμε τσάμπα.

Δέν ανταλάξαμε τόν πολύτιμο πλούτο τής εφήμερης ζωής μέ τήν στέρφα πλάνη τής Αθανασίας τών ηλιθίων Πιστών.

Ταξιδεύουμε στήν γή όπως οί Δίδυμοι στόν Ουρανό.

Μ έ τ ή ν μ έ ρ α μ α ς θ ν η τ ή

Ή Α ψ ε υ δ ή ς γ ν ώ σ η

γ ι ά τ ή ν μ ο ί ρ α μ α ς ε ί ν α ι Α θ ά ν α τ η .




Καθώς κοιτάς τό Μηδέν στά Μάτια

Νά μήν Αποκαρτερήσεις

Από Οργή γιά τούς Αιώνες πού Δέν θά Υπάρχεις