Σ Ω Κ Ρ Α Τ Η Σ

Δύο είναι οί αιτίες γιά τίς οποίες ό Σωκράτης ανέβηκε καί μαρμάρωσε στό περίοπτο βάθρο του, μάς λέει ό Αριστοτέλης.
Ή μία είναι ότι εδίδαξε τό ορίζεσθαι καθόλου, καί ή άλλη ότι επινόησε τούς επακτικούς λόγους.
Μέ τό πρώτο ό Σωκράτης πέτυχαι νά ορίσει τίς έννοιες. Δυσάρεστο έργο καί δύσκολο. Τί είναι ελευθερία, δικαιοσύνη, αρετή, φιλότιμο. Ό Σωκράτης εδίδαξε πώς ό ορισμός είναι ένας. Γιά νά ορίσεις μία έννοια, μάς είπε, θά τήν περιγράψεις μέ τόσες καί τέτοιες λέξεις, ώστε νά μήν μπορείς νά αλλάξεις ούτε μία. Αυτό είναι ανακάλυψη όπως εκείνες τού Αριστοτέλη καί Νεύτωνα, όπως τού Ιάσονα καί Κολόμβου, όπως τού Ηράκλειτου καί Δαρβίνου, όπως τού Αρίσταρχου καί Κοπέρνικου.
Τό δεύτερο πού επέτυχε είναι οί επακτικοί λόγοι. Εισηγήθηκε δηλαδή τήν επαγωγική μέθοδο. Τήν επιστήμη τού ανθρώπου τήν έφεραν οί Έλληνες, καί γιά τούτο ξεχωρίζει ό Ελληνικός από όλους τούς πολιτισμούς.
Καθώς είμαστε ημιμαθείς καί προχειρολόγοι καί πνευματικά νεόπλουτοι, ισχυριζόμαστε καμιά φορά ότι επιστήμη έκαμαν καί άλλοι αρχαίοι λαοί. Οί Αιγύπτιοι, οί Αζτέκοι, οί Ασσσύριοι, οί Κινέζοι, οί Χαλδαίοι κ.α.
Λάθος. Επιστήμη έκαμαν μόνο οί Έλληνες. Οί άλλοι έκαναν εμπειρικές διαπιστώσεις, όπως αστρολογία λόγου χάρη, αντί γιά αστρονομία. Κομπογαννιτισμός αντί Ιατρικής καί παπαδαριό αντί φιλοσοφίας, καί αγροφυλακή αντί γεωμετρίας. Μαγεία καί κατηχητικό αντί γιά αρετή καί ηθική. Κρυφτό καί αμπάριζα αντί αθλητισμό.
Ιδού γιατί ό Σωκράτης, γιός Σωφρινίσκου καί Φαιναρέτης ήτο ή μαμμή τής ιστορίας τής επιστήμης. Ό πρωτόπλαστος τής επιστήμης καί ό αρχιπυροβάτης τής αληθείας. Ό σημαιοφόρος στήν μεραρχία τών εφευρετών τού ανθρωπίνου γένους. Ή διαλεκτική μέθοδος τού Σωκράτη είναι καθαρά μαθηματικά. Πού γίνονται ακόμα πιό δύσκολα γιατί δέν προχωρούν μέ αριθμούς καί σύμβολα, αλλά μέ έννοιες.

Ό Σωκράτης είναι ό θρίαμβος τής αστικής ηθικής

Ή Ελληνική αρετή καί ή ηθική ελευθερία τών Ελληνών είναι τό υπέροχο τού Ελληνικού πολιτισμού. Αντιθέτως πόσο αφύσικη καί μοχθηρή είναι ή ηθική τών εβραιοχριστιανών. Εκείνο τό ού μοιχεύσεις τού μωσαϊκού νόμου πόσες φορές άραγε έχει παραβιαστεί από τούς ίδιους ψεύτες καί απατεώνες χριστολάτρες.
Ή αρετή τών ελλήνων κρύβει βούληση, δύναμη, φυσικότητα, υγεία, πόνο, εμορφία. Πράγμα πού τήν έκανε αβάσταχτη σέ όλους τούς κατοπινούς ευρωπαίους, νεοέλληνες, χριστιανούς, αμερικανούς καί άλλους.
Σύμφωνα μέ τό πνεύμα τού Σωκράτη, τό νά’ σαι άνθρωπος δηλώνει ότι δέν κρεουργείς τό φυσικό τής ανθρώπινης υπάρξεως μέ διαταγές- γιαταγάνια- τού τύπου ού μοιχεύσεις τών εβραίων. Τό ού μοιχεύσεις απεργάζεται καταπίεση, απωθήσεις, νευρώσεις, διαστροφές. Δέν μπορεί νά υπάρχει απόλυτο στήν ανθρώπινη συμπεριφορά. Όποιος μπορεί μπορεί, όποιος δέν μπορεί δέν είναι λάθος, έτσι είναι ή φύσις.
Ή ελληνική αρετή είναι νά χαίρεσαι τήν ζωή πού είναι σύντομη καί ανεπίστροφη. Αλλά μέσα στόν ρυθμό καί τήν τάξη. Φυσική καί ελεύθερη, αλλά μέ γνώση καί πειθαρχία. Εκείνο πού θά σέ κρίνη δέν είναι ή ηθική σου πτώση , αλλά ή βούληση γιά δύναμη πού θά βρίσκει στόν δρόμο νά σέ αναβάζει ξανά στήν καθαρή σου αρχικότητα.

Ό Σωκράτης ήτο τραγικό πρόσωπο

γιατί ήξερε ότι ή φύσις καταδικάζει τό λουλούδι νά μαραίνεται

γιατί έβλεπε ότι ήτο σοφός μέ ωραία ψυχή, αλλά άσχημος καί γέρος

γιατί μέσα στήν φύση δίπλα στήν ευωδία τού βασιλικού, είναι ή ανυπόφορη ή δυσωδία τού πτώματος πού αποδομούν τά σκουλήκια.

Γιατί ήξερε πώς μόνος του καταδίκασε τόν εαυτό του νά πιεί τό φαρμάκι, γιά νά γλυτώσει από τήν άχρηστη ζωή καί τό άθλιο γήρας

γιατί δέν εξαπατήθηκαν οί αθηναίοι νά τόν δικάσουν άδικα, αλλά αυτός εξαπάτησε τούς αθηναίους νά τόν δικάσουν δίκαια

ό αρχιτέκτων τής καταδίκης τούς Σωκράτη δέν ήτο ή δικαστική πλάνη ενός λαού πού δέν ήξερε, αλλά ή τραγική σοφία ενός σοφού πού ήξερε

ό φρόνιμος ένας μεταχειρίστηκε σάν εργαλείο τούς άφρονες πολλούς


ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ.
ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ
ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΦΕΥΓΕΙ Η ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ.
Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΧΡΩΣΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΧΑΡΗ
ΣΤΟΝ ΙΑΤΡΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΚΑΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ.
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΝΩ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΖΩΑ, ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΜΑΣ,
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΦΤΑΝΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ,
ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΔΡΕΙΑ.

« Ώ ΚΡΙΤΩΝ , ΤΏ ΑΣΚΛΗΠΙΏ ΟΦΕΊΛΟΜΕΝ ΑΛΕΚΤΡΥΌΝΑ,
ΑΛΛ΄ΑΠΟΔΌΤΕ ΚΑΙ ΜΉ ΑΜΕΛΉΣΗΤΕ »

ΣΩΚΡΑΤΗΣ






Αλήθεια

Σήμερα ό άνθρωπος είναι ένα ζώο πού τρέχει νά προλάβει τούς στόχους του, καί κάθε φορά πού πετυχαίνει έναν, αμέσως έχει εμφανιστεί στό ορίζοντα νέος. Ή ζωή μας είναι μία παραπομπή σέ συνεχώς εμφανιζομένους στόχους κατά τό ακόλουθο σχήμα :

1) Επίπεδο. Νά τελειώσω τό λύκειο , νά περάσω στίς πανελλήνιες, νά πάρω πτυχίο, νά βρώ δουλειά, νά παντρευτώ, νά κάνω 1,2 παιδιά, νά χτίσω σπίτι, νά πάρω αυτοκίνητο καί νά πάω ένα καλοκαίρι διακοπές.
2) Επίπεδο. Νά χτίσω εξοχικό, νά πάρω καλύτερο αυτοκίνητο, από Honda σέ BMW καί νά πάω διακοπές στήν Μύκονο, επίσης νά γραφτώ στούς μασόνους ή σιωνιστές γιά νά γίνω μία μέρα β-Ο-λευτής.
3) Επίπεδο. Νά αποκτήσω κοινωνική επιφάνεια, νά βγώ κάποια μέρα στήν τελεβιζιόν νά μέ θαυμάΞουν καί νά πηγαίνω σέ κέντρα διασκεδάσεως μέ μοντέλα – μοντέλους, δημοσιογράφους καί άλλους τέτοιους.
4) Επίπεδο. Νά έχω οδηγό στήν λιμουζίνα μου, νά έχω φουσκωτούς γιά μπράβους, νά γίνω πολιτικός ή επιχειρηματίας καί νά μέ κάνουν τεμενάδες όλοι.



Έρχεται λοιπόν μία ωραία πρωϊα στίς δυσμές τού βίου μας, καί τίποτα από αυτά δέν έχουμε πετύχει. Τότε γκρεμιζόμαστε απότομα μέσα σέ άπατο χάνδακα. Έχουμε πεθάνει χωρίς νά τό καταλάβουμε, όπως ακριβώς ζήσαμε χωρίς νά υπάρξουμε.
Ή αδιάκοπη μέριμνα νά πραγματώσουμε τούς στόχους πού θέτουμε, σκεπάζει όλη τήν ζωή μας, έτσι ώστε όλα τά βαθύτερά τής νά βυθίζονται στό σκότος. Μπάινουμε σέ ένα είδος οντολογικής ομίχλης, πού κρύβει τό τοπίο τής υπάρξεώς μας. Ζούμε μέσα στήν λήθη, δηλαδή δέν ζούμε στήν αλήθεια.
Αλήθεια είναι εκείνο πού βλέπεις καί ζείς, όταν αναδυθείς από τήν λήθη. Τό α είναι στερητικό καί αλήθεια είναι τό έξω από τήν λήθη. Ζώντας στήν οντολογική λήθη ζούμε σάν πεθαμένοι.






Ή μελέτη τής ιστορίας κακόμαθε τήν σκέψη μας νά σταματά σέ πρόσωπα πού μετριούνται. Λέμε Θερμοπύλες ίσον ό Μεγάλος Λεωνίδας, λέμε Κάννες ίσον ό ανόητος Τερέντιος Ουάρρων, Στάλινγραντ ίσον ό τραγικός Φόν Πάουλους καί ό Γκαίρινγκ πού τόν πήρε στόν λαιμό του, Σαγγάριος καί ό Μεγάλος Παπούλας, αλλά ό ανόητος Χαντζηανέστης. Αμερική 1865 ίσον ό τραγικός Ρόμπερτ Λί καί παλιότερα Λατινική Αμερική ίσον οί ανόητοι Κορτέζ καί Πιζάρο.
Γιά προσπάθησε όμως νά δείς έναν έναν τούς 300 πού έπεσαν στίς Θερμοπύλες, τούς 50.000 λεγεωνάριους πού έπεσαν στίς Κάννες, τούς 90.000 πού έπεσαν στό Στάλιγκραντ, τούς 20.000 πού έπεσαν στόν Σαγγάριο, τούς χιλιάδες πού έπεσαν στήν Καρολίνα, Γεωργία καί τούς εκατομμύρια ινδιάνους πού έπεσαν στό Μεξικό καί Περού. Καί ό καθένας τους πρέπει νά βαραίνει όπως ό Λεωνίδας, ό Γκαίρινγκ, ό Ουάρρων κτλ.
Προσπάθησε νά αντικρύσεις όλους τούς ανθρώπους πού έχουν πεθάνει τά τελευταία 12000 χρόνια πολιτισμού μέχρι σήμερα. Όπως ουσιαστικά είμαστε ανύπαρκτοι γιά τούς κατοίκους τής Κίνας καί τής Γουατεμάλας, είμαστε καί πεθαμένοι στήν οντολογική μας λήθη. Έκτός τίς 5, 10 εκατοντάδες ανθρώπους πού γνωρίζει ό καθένας μας γιά τούς άλλους, καί ό καθένας από τούς άλλους γιά εμάς, τί θά γίνει όταν λείψουν καί αυτοί.


Λίγο ακόμα καί θά τά ξεχάσεις όλα
Λίγο ακόμα καί θά σέ ξεχάσουν όλα

Ή λέξη Man στά Γερμανικά είναι αόριστη αντωνυμία καί σημαίνει κάποιος. Ό Χάϊντεγγερ χωρίζει τούς ανθρώπους στούς Πλείστους, αυτούς πού τούς έχει απορροφήσει ή μέριμνα καί στούς Ελάχιστους πού ό καημός καί τό μεράκι γιά τόν άνθρωπο καί τήν μοίρα τούς απορροφά σέ τέτοιο βαθμό, ώστε ζούν έξω από τήν μέριμνα καί τήν οντολογική λήθη. Ζούν στήν αλήθεια τής υπάρξεώς τους. Αυτοί βοούν μόνοι των στήν ερημιά, στά άγρια μεσάνυχτα :

Τί είναι ;
Τί πρέπει ;
Είναι ή φυσική σχιζοφρένεια τής μεγαλοφυίας


Αυτοί μένουν έξω από τήν ευδοκίμηση καί τήν πρόοδο, όπως τήν εννοεί ό πολύς ό κόσμος. Άλλοι τρελαίνονται άλλοι αυτοκτονούν, όπως ό Βαν Γκόγκ.


Επαμεροι, τί δέ τις ; τί δ’ ού τις ; σκιάς όναρ άνθρωπος
Είμαστε τής στιγμής, τί είναι , τί δέν είναι κάποιος ; ό άνθρωπος είναι ίσκιος ονείρου
Πίνδαρος